Yıllar öncesiydi öğretmenlik mesleğine başladığımda, kutsaldı benim mesleğim, anne ve babadan sonra anılırdı ismim, ilk göreve atanma yerim doğuda bir köydü, tayinim çıktığında çok şaşırmıştım, batıda büyümüş ben, doğuya nasıl gidecektim, oradaki koşullara nasıl ayak uyduracaktım, ailem ise sürekli karşı çıkmaktaydı olmaz yapamazsın orada diyerek.

 

Tam iki gün düşündüm uykusuz geceler geçirdim, kutsal bir mesleğin sahibesiydim, biz o inançla yetiştirilmiştik okulda damarlarımıza vatan aşkı ile birlikte öğrenci sevgisi bilim eğitim aşılanmıştı, vazgeçemezdim bu sevdadan eğer vazgeçersem cebimde suçum ile ruhum kodeste geçirirdim bundan sonraki yıllarımı pişmanlıklarla.

 

Kararımı vermiştim, gidecektim görev yerime hemde büyük bir zevkle, o yıllarda ulaşım bugün ki gibi kolay değildi ama biz her zorluğu yenecek inançtaydık. Sabah erkenden kalktım bir gece önceden hazırlamış olduğum valizimi alarak ailemin akan gözyaşlarıyla ıslanmış yanaklarını öpüp yola çıktım.

 

Trenle ulaşmıştım, küçücük köye uzun geçen yolculuktan sonra, köyün muhtarı karşılamıştı beni kalacağım yere yerleştikten sonra okulumuza gittim, ufacık okulum açılmaya hazır değildi okulların açılmasına ise iki hafta kalmıştı, hemen köylülerle birlikte öğrencileri mide yanıma alarak okulumuzu onardık sıcacık yuva haline getirdik.

 

Orada tam beş yıl doğunun küçük ama şirin köyünde kaldım öğretmenlik mesleğimin en güzel yıllarını yaşadım ben köy öğretmeniydim ama onurluydum saygındım, mesleğime olan aşkım dahada artmaktaydı. Doğuda yaşamak kolay değildi kışları çok çetin geçerdi öğrencilerim okula gelmek için zorlanırlardı ben ise hiç bıkmadan önce onların ailelerini eğittim okulun ve okumanın yararlarını anlattım en önemlisi kendimi kabul ettirttim.

 

Doğu ile batı sanki ailelerinden ayrı kardeş gibiydiler, doğudaki yaşantıları batıdaki bilmez batıdaki yaşanılanı ise doğudaki duymazdı kültür karmaşası içerisinde kalınmışlık gibi.

 

Öğretmenlik zor meslektir insan eğitmek, o küçük parmaklara kalem tutturmak, okumayı yazmayı öğretmek, sevgiyi vermek saygıyı aşılamak ileride topluma katılacak bireylerin saygın kimliklerine katkının en büyüğünde pay sahibi olmak. Bizim tek gerçeğimiz köyleri dolaşarak haydi okula sloganıyla oku oku oku demekti küçük beyinlere, düşünce haznelerini geliştirmekti, Atatürk İlkelerine sahip çıkmak ve Büyük liderimizin izinden yürümenin güzelliğini yaşatmaktı, yıllar öncesi başarılarımızdı bizim, tıpkı namusumuz gibi. Otuz iki yıl sürdürdüm bu kutsal görevi.

 

Yaşlandım, yüzümde yılların eskittiği gençlik izlerim yok oldular teker teker, anılarım her yanımı sarmakta günler geçtikçe geçmişe duyduğum özlemde artmakta, o güzelim yıllarımı nasılda dolu dolu yaşamış ve yaşatmıştık gece gündüz demeden çalışarak.

 

Şimdi ise izlemekteyim çevremi ülkemi ve üzülmekteyim içim yanarak, ne değişmişti hayatımızda yıllar öncesine oranla, hala haydi kızlar okula kampanyası yapmaktayız, teknolojinin hızla ilerlediği bu devirde, ne kadar acıdır ki biz hiç ilerlememişiz, acaba nerede yanlış yaptık? Sorgulamaktayım ne idik ne olduk diye kendimce, yüzleş ilmeli ve hesap verilmeli Mustafa Kemal Atatürk’e ve eğitim uğruna kendilerini hiçe saymış nice eğitimcilerimize.

 

Peki,kayıp giden gençliğin sakladığı düşleri nerede? Hala Çokmu uzaklarda yoksa hani diyorum artık onlar için kendilerini feda edecek yıldızlarıda yok ve hayatlarının ağlarını örecek düş yumakları bile yok. Bu manzarayı gördükçe, üzülüyorum Ülkemin gittiği yere, öğretmenlerime verilemeyen değerlere içim üşümekte. Suçlu aramıyorum sadece ağlıyorum, kendi iç hesaplaşmaları çıkar payları ve birilerine yaranma çabalarıyla yok edilmekte gençlik, öğretmenine hak ettiği  saygınlığını kazandıramamış ülke ne kadar acı…..

 

Gençliğin gelecek düşlerini alıyorsunuz, karşılıksız bedelsiz hayallerini alıyorsunuz yasaksız ve pazarlıksız.

 

Bu acı gerçeğe sol yanım ağrıyor yani yüreğim, çünkü bende bir öğretmenim. Mesleklerin en saygınını icra eden Sayın öğretmenlerimizin günlerini kutlarken haykırışlarınızın duyurulacağı ve layık olduğunuz değerlerin size sunulacağı günler diliyor saygılarımı sunuyorum…

         

 

Yorum: Belman AYDOĞAN